Açıklama: Serbest gazeteci Harsh Thakor tarafından kaleme alınan bu makaleyi okurlarımız için çevirdik.
Bugün, HKP (Maoist) Merkez Komitesi’nin öldürülmemiş veya tutuklanmamış tek lideri eski Genel Sekreteri Ganapathy’dir.
Ormanda sessiz bir ses duyuldu: “Henüz bitmedi.” Bu ses, Muppala Lakshman Rao, nam-ı diğer Ganapathi’ye aitti. Bu, sadece bir kişinin teslim olmamış olması haberi değil. Bu, silahların henüz yere düşmediğini ve bir adamın sonuna kadar inancından vazgeçmemesinin sessiz haykırışıdır; Maoist teorinin hâlâ hayatta olduğunu gösteriyor.
Maoist lider Ganapati’nin hayat öyküsü, sadece bir devrimci liderin tarihini yansıtmakla kalmıyor, aynı zamanda bir öğretmenin zihninde ortaya çıkan çelişkilerin savaşını da özetliyor. Bir zamanlar tahtanın önünde durup “hayat nasıl kurulur” diye anlatan adam, daha sonra ormanda elinde silahla “toplum nasıl değiştirilir” sorusuna evrildi.
Zaman bu değişimi yönlendirdi. 1970’lerde Telangana kırsalındaki adaletsizlik, eşitsizlikler ve baskı, bir öğretmenin kalbindeki yaralardı. Kitaplarda anlatılan ama gerçek hayatta görülmeyen adalet onu rahatsız ediyordu. Sonunda, harflere olan inancını yitirdi ve silahlara yöneldi.
İşte “Lakshman Rao”nun tarihi burada sona erdi… “Ganapati” dönemi başladı. Devrimci bir öğretmenden bir strateji kurucusuna dönüştü.
Ganapati’nin Maoist hareketi yönlendirmede ve sağlamlaştırmada oynadığı rol olağanüstü. Halk Savaşı Grubu ile MKM’nin birleşmesiyle kurulan HKP (Maoist) partisine güven, strateji ve yön kazandırdı. Gerilla savaşındaki deneyimi ve ormanlarda kurduğu sistem, yalnızca bir liderin yeteneklerini değil, aynı zamanda bir hareketin omurgasını da simgeledi.
Ganapati’ye teslim olmak, yalnızca silahı bırakmak anlamına gelmez. On yıllardır ona güvenen ve hayatlarını riske atan binlerce kadroya ne cevap verilecektir? “Bir hata yaptım” demek, onun için yalnızca bir söz değildir; bu, bir dönemi inkâr etmek anlamına gelir. Ganapati’nin kişiliğinde iki dünya bir arada var. Bir yandan çocukların geleceğini hayal eden ve harflerle hayatları aydınlatmayı umut eden bir öğretmen; öte yandan eşitsizlikleri ortadan kaldırmanın tek yolunun silahlar olduğuna inanan bir devrimci.
Ganapati silahını bırakmadığı için hareketin eski ihtişamına kavuşup kavuşmayacağı belirsizdir. Teoriler güçle bastırılabilir, ancak tamamen ortadan kaldırılamaz. Bir yandan hükümet, kalkınma söylemiyle ormanı ve ormanın kalbini ele geçirmeye çalışıyor. Öte yandan Ganapati, sarsılmaz bir inançla varlığını sürdürmeye çalışıyor.
Bu iki taraf arasındaki mücadele yalnızca fiziksel bir çatışma değil, aynı zamanda felsefi bir çatışmadır.
“Silahını bırakmayan adam.” Bu söz, yalnızca bir kişinin hikâyesini değil, zamana karşı savaşan bir ideolojinin yansımasını da temsil ediyor. Ormanın bir yerinde sessiz bir silah, ses çıkarmasa da bir anlam taşıyor.
Bu sorunun cevabı yalnızca Ganapathi’nin elinde değil, toplumun düşüncelerinde yatıyor. Eğer dünya bir tarafta ise, eşitsizlikle mücadele fikri diğer tarafta. Sonunda silah sessizleşebilir, ancak düşünceler her zaman yankılanacaktır. Ormanda duyulan o kükreme, toplumumuzun henüz tam cevabı bulamadığının bir kanıtıdır.
Kuzey Hindistan’daki Maoistler, Maoist siyasette Kuzey Koordinasyon Komitesi’ni (KKK) kurdu.
Hindistan’daki Maoist hareket içinde yeni bir çelişki ortaya çıktı veya filizlendi.
Kuzey Hindistan’da yeni bir örgüt kuruldu: HKP (Maoist) “Kuzey Koordinasyon Komitesi” (KKK). Bu isim kamuoyunda daha önce pek duyulmamıştı. Açıklamaları, YouTube dahil olmak üzere çeşitli Maoist yanlısı medyada yayınlandı. Hükümet modeline aykırı olan merkezi olmayan bir kalkınma modelini savunuyorlar.
Bu durumdaki en endişe verici şey, ana akım medyanın sessizliğidir. Bu yeni örgüt veya faaliyetleri hakkında çok az şey söyleniyor. Bu, halkı Maoistlerin tamamen ortadan kalktığı yanılgısına sürükleyebilir; ancak gerçek farklı olabilir.
Bazı analistler, sorunun köklerinin hâlâ çözülmediğini, yani ekonomik ve sosyal eşitsizliğin devam ettiğini söylüyor. Maoist hareket, kabile bölgeleri, kırsal yoksulluk, işsizlik ve toprak sorunu, şirketlerin yağmalamaları gibi meselelere dayanıyor. Kabile bölgelerindeki uzun süreli protestolar yalnızca askeri operasyonlarla ortadan kaldırılamaz. İnsan hakları aktivistleri, maden kaynaklarının ele geçirilmesi, ormansızlaşma ve yerel halkın baskı altında tutulmasının sürdüğünü defalarca dile getirmiştir. Hükümetin kalkınma planlarının meşruiyeti veya güvenilirliği konusunda ciddi endişeler bulunmaktadır.
Yeni KKK’nin ortaya çıkması, Maoist hareketin tamamen ortadan kalkmadığını göstermektedir. Aksine, yeni bir biçimde yeniden canlanmaya çalıştığını göstermektedir. Sonuç olarak, yoksulluk, eşitsizlik, işsizlik ve sosyal dışlanma gibi temel sorunlar ele alınmadan, bu tür hareketlerin yalnızca askeri operasyonlarla bastırılıp bastırılamayacağı önemli bir soru olarak ortaya çıkmaktadır. Tarih, cevabın basit olmadığını göstermektedir.
Genel olarak mevcut durum iki yönlüdür; bir yandan hükümet zafer ilan ederken, diğer yandan yeraltı örgütlerinin işaretleri belirgindir.
KKK gibi yeni bir yapının ortaya çıkması önemlidir; bu, sorunun yalnızca asayişle sınırlı olmadığını, derin sosyal ve ekonomik kökenlere dayandığını göstermektedir. Halkın toprak, geçim ve onurlu yaşam hakkı reddedilmedikçe, bu tür hareketler yeniden ortaya çıkacaktır.
Dolayısıyla, gerçek bir çözüm için baskı değil, politika değişiklikleri gereklidir. Aksi hâlde bugün ilan edilen “son”, yarın başka bir başlangıcı beraberinde getirecektir.
Sonuç
Hindistan, benzeri görülmemiş büyüklükte bir ekonomik krizin ve neo-faşizmin etkilerinin görüldüğü bir ortamda, kırsal ve kentsel alanlarda kitlesel devrimci direniş hareketlerini yeniden canlandırmak için hâlâ büyük bir potansiyele sahiptir. Devrimci sınıf mücadelesini yeniden rayına oturtmak ve halkın kitlesel örgütlerini yeniden inşa etmek için köylülerin, tarım işçilerinin ve kabile halklarının silahlı hareketlerine öncelik verilmelidir.
